នៅរដូវភ្លៀង ហានិភ័យនៃការឆ្លងជំងឺគ្រុនឈាមកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារទឹកដក់តាមប្រភពផ្សេងៗក្នុងផ្ទះ បង្កើតជាជម្រកពងកូន និងលូតលាស់នៃមូសខ្លា។ ដើម្បីការពារសុខភាព និងសុវត្ថិភាពគ្រួសារ ការយល់ដឹងពីទីតាំងបង្កកំណើតមូស និងការចាត់វិធានការបំបាត់ប្រភពទឹកដក់ឱ្យបានទៀងទាត់ គឺជាកត្តាចាំបាច់បំផុតដែលមិនអាចមើលរំលងបានឡើយ។

១. ថាសនៅពីក្រោមឧបករណ៍ប្រើប្រាស់

ថាសនៅពីក្រោមទូទឹកកក ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ចល័ត ម៉ាស៊ីនបឺតសំណើម និងទូចម្រោះទឹកស្អាត អាចមានទឹកដក់ដោយមិនបានចាប់អារម្មណ៍។ ចូរបង្ហូរទឹក និងដុសខាត់ថាសដែលអាចដោះចេញបានយ៉ាងហោចណាស់ម្ដងក្នុងមួយសប្ដាហ៍ ដោយអនុវត្តតាមការណែនាំរបស់ឧបករណ៍ ហើយពិនិត្យមើលការជ្រាបទឹក ឬការស្ទះផ្លូវទឹក ព្រោះការលេចជ្រាប និងការស្ទះអាចធ្វើឱ្យដក់ទឹកតាមពេលវេលា ហើយប្រែជាកន្លែងបង្កកំណើតមូស។

២. ថូផ្កា និងជើងទ្រផើងរុក្ខជាតិ

ថូផ្កា រុក្ខជាតិដាំក្នុងទឹក និងជើងទ្រនៅខាងក្រោមផើងផ្កា អាចផ្ទុកទឹកបានជាច្រើនថ្ងៃ។ ត្រូវផ្លាស់ប្តូរទឹកថូ ដុសខាត់ប្រដាប់ប្រដា និងចាក់ទឹកដែលសល់នៅលើជើងទ្រចេញបន្ទាប់ពីស្រោចទឹកសព្វ។ លើសពីនេះ ត្រូវចៀសវាងការស្រោចទឹកផើងរុក្ខជាតិច្រើនជ្រុល ដើម្បីកុំឱ្យទឹកដក់នៅលើជើងទ្រយូរពេក។ បន្ថែមពីនេះ ត្រូវពិនិត្យមើលវត្ថុតុបតែង ឬប្រដាប់ប្រដាផ្សេងទៀតដែលផ្ទុកទឹក ដូចជាកែវតូចៗនៅលើអាសនៈ ឬថាសទឹកដែលប្រើសម្រាប់ការពារស្រមោច។ ប្រសិនបើចាំបាច់ត្រូវទុកទឹកនៅក្នុងនោះ ត្រូវអនុវត្តតាមការណែនាំរបស់អាជ្ញាធរសុខាភិបាលក្នុងតំបន់ស្តីពីការកម្ចាត់ដង្កូវទឹក និងកុំបន្ថែមសារធាតុគីមី ឬថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតដោយខ្លួនឯងទៅក្នុងទឹកដែលប្រើប្រាស់ក្នុងផ្ទះឱ្យសោះ។

៣. ធុងទឹក និងវត្ថុដែលកម្រប្រើប្រាស់

ធុង, អាង, ប្រដាប់ប្រដាផ្សេងៗ, ធុងស្រោចផ្កា, ប្រអប់ប្លាស្ទិក, ប្រដាប់ប្រដាក្មេងលេង កង់ឡានចាស់ៗ និងដបដែលទុកចោលនៅតាមរានហាលអាចប្រមូលផ្តុំទឹកភ្លៀងបាន។ សូម្បីតែកែវតូចមួយដែលផ្អៀង, គម្របដប ឬថង់ប្លាស្ទិកដែលធ្លាក់ទន់ ក៏អាចផ្ទុកទឹកបានគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់មូសពងដែរ។ ដូច្នេះត្រូវទុករក្សាទុកវត្ថុដែលមិនប្រើប្រាស់ដោយផ្កាប់វាចុះ ហើយបោះចោលវត្ថុដែលអ្នកលែងត្រូវការឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ កុំទុកចានទឹកសត្វចិញ្ចឹមចោលជាច្រើនថ្ងៃដោយគ្រាន់តែចាក់ថែមទឹកឱ្យសោះ។ ត្រូវផ្លាស់ប្តូរទឹក និងដុសលាងចានឱ្យបានទៀងទាត់។ អាងចិញ្ចឹមត្រី ពាង និងធុងទឹកធំៗ គួរតែត្រូវបានគ្របឱ្យជិត ឬគ្រប់គ្រងតាមការណែនាំអំពីការកាត់បន្ថយមូសនៅក្នុងតំបន់។

៤. ជ្រុងងងឹតជាកន្លែងសម្រាករបស់មូស

មូសខ្លាដែលជាភ្នាក់ងារចម្លងជំងឺគ្រុនឈាម ភាគច្រើនពងនៅលើជញ្ជាំងខាងក្នុងនៃប្រដាប់ប្រដារផ្ទុកទឹក។ ពងមូសទាំងនោះអាចនៅរស់បានសូម្បីតែពេលទឹកក្រៀមស្ងួត ហើយនឹងញាស់នៅពេលមានទឹកមកវិញ។ ដូច្នេះ ការគ្រាន់តែចាក់ទឹកចោលគឺមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ទេ៖ ប្រដាប់ប្រដាទាំងនោះគប្បីត្រូវដុសខាត់, ផ្កាប់ចុះ ឬគ្របឱ្យជិត។

មជ្ឈមណ្ឌលគ្រប់គ្រង និងបង្ការជំងឺរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក (U.S. CDC) ណែនាំឱ្យពិនិត្យ និងសម្អាតវត្ថុដែលអាចផ្ទុកទឹកបានយ៉ាងហោចណាស់ម្តងក្នុងមួយសប្តាហ៍។

មូសពេញវ័យចូលចិត្តទំសម្រាកនៅតាមជ្រុងងងឹត និងសើម, ខាងក្រោយវាំងនន, ក្រោមគ្រឿងសង្ហារិម ឬខាងក្នុងទូខោអាវ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការបាញ់ថ្នាំនៅតំបន់ទាំងនេះ មិនអាចជំនួសឱ្យការកម្ទេចប្រភពទឹកដក់ ដែលជាកន្លែងលូតលាស់របស់ដង្កូវទឹកបានឡើយ។ នៅពេលសម្អាត ត្រូវរួមបញ្ចូលការស្វែងរកទឹកដក់ជាមួយនឹងការបំពាក់ស្បៃមូសតាមបង្អួច, បិទទ្វារនៅពេលមូសចេញធ្វើសកម្មភាព, ស្លៀកពាក់ខោអាវវែង និងប្រើប្រាស់ថ្នាំលាបការពារមូសតាមការណែនាំ។

មូសអាចខាំបានទាំងថ្ងៃ និងយប់ ដូច្នេះការគេងក្នុងមុងនៅពេលយប់តែមួយមុខ មិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ក្នុងការប្រឆាំងជំងឺគ្រុនឈាមនោះទេ។ គ្រួសារនីមួយៗគួរតែចំណាយពេលប្រហែល ១០ នាទីក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដើម្បីពិនិត្យមើលផ្ទះបាយ, បន្ទប់ទឹក, អាសនៈ, រានហាល និងទីធ្លា ដើម្បីរកមើលទឹកដក់ និងដុសខាត់ប្រដាប់ប្រដាទាំងនោះ ៕