នៅក្នុងថ្ងៃដែលអ្នកនៅជាប់គាំងជាមួយនឹងសំណួរដែលគ្មានចម្លើយ ថ្ងៃដែលការពិតនៅចំពោះមុខកំពុងបំផ្លាញបេះដូង និងក្ដីសង្ឃឹមរបស់អ្នក ដ្បិតអ្នកព្យាយាមស្វែងរកផ្លូវចេញប៉ុន្មានដងក្ដី ក៏នៅតែរកមិនឃើញ ប្រៀបដូចជាពិភពលោកកំពុងតែបិទទ្វារគ្រប់ច្រក មិនឱ្យអ្នកចេញពីបញ្ហាបាន។

ទន្ទឹមគ្នានេះ ការដាច់ចិត្តហើបមាត់និយាយពីបញ្ហារបស់ខ្លួនទៅឱ្យនរណាម្នាក់ស្ដាប់ ក្លាយជារឿងមួយដែលពិបាក ព្រោះអ្នកត្រូវប្រឈមមុខនឹងពាក្យថា “ខ្លាច” ខ្លាចការគិតរបស់អ្នកដទៃ ខ្លាចថាបញ្ហារបស់អ្នកនឹងក្លាយជាបន្ទុករបស់អ្នកដទៃ ខ្លាចថា  ទោះបីជានិយាយចេញទៅហើយ ក៏គ្មាននរណាម្នាក់យល់ពីទុក្ខលំបាករបស់អ្នក។

ចុងក្រោយ អ្នកក៏ជ្រើសរើសលាក់ទុកភាពឈឺចាប់នោះដោយខ្លួនឯង ហើយរឿងនេះកាន់រីកធំ និងធ្ងន់ធ្ងរតាមកាលវេលា។

ប្រសិនបើអ្នកកំពុងស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពនេះ ចង់ឱ្យអ្នកដឹងថា “អ្នកមិនមែននៅតែម្នាក់ឯងទេ” ហើយការដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាឈឺចាប់ ឬបាក់ទឹកចិត្ត ក៏មិនមានអ្វីខុសដែរ។

ទោះបីជាមនុស្សយើងម្នាក់ៗកើត និងរស់នៅ នៅលើពិភពលោកតែមួយក្ដី ប៉ុន្តែមនុស្សម្នាក់ៗមានដើមទុនជីវិត បទពិសោធន៍ និងរបួសផ្លូវចិត្តផ្សេងៗគ្នា។ ពេលខ្លះ បញ្ហាដែលមនុស្សម្នាក់គិតថាជារឿងតូចតាច វាអាចជាបញ្ហាដ៏ធំមួយសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ទៀតក៏ថាបាន។

ដូច្នេះ កុំបន្ទោសខ្លួនឯងថា “គិតច្រើនហួសហេតុ” ឬ “ទន់ជ្រាយលើសធម្មតា” ឬយកភាពឈឺចាប់របស់ខ្លួនឯងទៅប្រៀបធៀបនឹងអ្នកដទៃ ព្រោះអារម្មណ៍របស់អ្នក គឺជារបស់អ្នក។ ភាពខូចចិត្តរបស់អ្នកមានតម្លៃ ហើយសមនឹងទទួលបានការយល់ចិត្ត មិនខុសពីភាពខូចចិត្តរបស់អ្នកដទៃឡើយ។

ផ្ដល់កន្លែងសមរម្យមួយឱ្យការឈឺចាប់

ជាញឹកញយ មូលហេតុដែលធ្វើឱ្យអ្នកនៅគិត និងមិនសប្បាយចិត្តទៅមុខដោយគ្មានថ្ងៃបញ្ចប់នោះ ប្រហែលមិនមែនមានពីបញ្ហាទាំងនោះធំធេងហួសពីសមត្ថភាពរបស់អ្នកទេ ប៉ុន្តែមកពីអ្នកមិនបានផ្ដល់កន្លែងសមរម្យមួយសម្រាប់បញ្ហានោះ។

ពេលខ្លះ អ្នកបានព្យាយាមរត់គេច ព្យាយាមបំភ្លេចមិនចង់គិតពីបញ្ហានេះ តែខួរក្បាលបែរជាមិនស្ដាប់បញ្ជា បណ្ដោយឱ្យបញ្ហានោះវិលវល់នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់អ្នកដដែលៗ រហូតវាសន្សឹមៗស្រូបយកថាមពលជីវិត និងចិត្តវិញ្ញាណរបស់អ្នកម្ដងបន្តិចៗ ខណៈវាចាប់ផ្ដើមប៉ះពាល់ដល់សុខភាព សន្សំទាំងភាពហត់នឿយ ភាពតានតឹង ដែលប៉ះពាល់ដល់គុណភាពនៃជីវិតរបស់អ្នក។​

ប្រាកដណាស់ ខួរក្បាលរបស់អ្នកមិនមានកុងតាក់ដែលអាចចុចផ្ដាច់ការគិតវិលវល់នោះបាននោះទេ ប៉ុន្តែអ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើបាន និងគួរធ្វើនោះ គឺការផ្ដល់ទីតាំងមួយ ដើម្បីអាចឱ្យបញ្ហានោះត្រូវបានមើលឃើញ ត្រូវបានទទួលស្គាល់ និងត្រូវបានដាក់ចុះ។

១. បញ្ចេញតាមតួអក្សរ (Journaling)

សាកល្បងកាន់ប៊ិច និងក្រដាសមួយសន្លឹក សរសេរគ្រប់យ៉ាងដែលមាននៅក្នុងចិត្តចេញមកដោយមិនចាំបាច់បារម្ភថាវាខុសឬត្រូវ មិនចាំបាច់ខ្វល់ពីអក្ខរាវិរុទ្ធ មិនចាំបាច់ខ្វល់ពីឃ្លោងឃ្លា​ គ្រាន់តែអនុញ្ញាតឱ្យដៃរបស់អ្នកសរសេរទៅតាមគំនិត និងអារម្មណ៍។

សំណេរនេះនឹងជួយឱ្យអ្នកអាចមើលឃើញពីអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់ និងស្វែងយល់ពីអ្វីដែលអ្នកកំពុងតែមាននៅក្នុងចិត្ត។

២. រៀបចំការគិត

នៅពេលអ្នកអាចបញ្ចេញអារម្មណ៍តប់ប្រមល់ក្នុងចិត្តមកក្រៅបានខ្លះហើយ សាកល្បងបំបែកវាចេញជាប្រភេទៗដូចជា៖

• អ្វីដែលខ្ញុំអាចគ្រប់គ្រងបាន និងអ្វីដែលខ្ញុំមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន
• អ្វីដែលខ្ញុំបានដឹងចម្លើយច្បាស់ និងអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងព្រួយបារម្ត
• អ្វីដែលខ្ញុំរំពឹងទុក និងអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន

វិធីនេះនឹងជួយឱ្យខួរក្បាលសន្សឹមៗរំដោះខ្លួនចេញពីការគិតលើរឿងដដែលៗ ទាញអ្នកចេញពីការសួរទៅលើសំណួរដែលគ្មានចម្លើយ ហើយងាកមកផ្ដោតលើអ្វីដែលអ្នកបានកត់ត្រា។

៣. អនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងទន់ជ្រាយខ្លះ

បើសិនជាអ្នកចង់យំ អ្នកអាចយំបាន បណ្តោយឱ្យទឹកភ្នែកហូរបានដោយមិនបាច់មានអារម្មណ៍ខុស ព្រោះការយំមិនមែនជាភាពទន់ខ្សោយនោះទេ ប៉ុន្តែជាដំណើរការធម្មជាតិដែលជួយរំសាយភាពតានតឹង និងឈឺចាំក្នុងចិត្តឱ្យធូរស្រាលបានខ្លះ។

ជួនកាល ការទទួលស្គាល់ថា “ខ្ញុំទៅមុខលែងរួចហើយ” អាចជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃការព្យាបាលរបួសផ្លូវចិត្តរបស់អ្នកក៏ថាបាន។

៤. លាតដៃរកមនុស្សដែលរង់ចាំនៅក្បែរអ្នក

សាកល្បងក្រឡេករកមើលនរណាម្នាក់ដែលអ្នកទុកចិត្ត មិនថាជាមិត្តភក្តិ មនុស្សក្នុងគ្រួសារ ឬអ្នកជំនាញផ្នែកសុខភាពផ្លូវចិត្ត ព្រោះនៅពេលដែលអ្នកទទួលបន្ទុកនេះតែម្នាក់ឯង អ្នកអាចនឹងភ្លេចថា តាមពិតអាចមាននរណាម្នាក់ដែលបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចសម្រាប់អង្គុយនៅក្បែរអ្នក។

ការដែលអ្នកបាននិយាយពីបញ្ហាក្នុងចិត្តចេញមកខាងក្រៅ អាចជួយសម្រួលបន្ទុកក្នុងចិត្តបានច្រើនជាងការដែលអ្នកគិតទៅទៀត។

ចុងក្រោយ កុំភ្លេចផ្ដល់ពេលវេលាឱ្យខ្លួនឯងឈឺចាប់ កុំបង្ខំឱ្យខ្លួនឯងបំភ្លេចបញ្ហា និងកុំបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យប្រញាប់រឹងមាំឡើងវិញ ព្រោះការព្យាបាលរបួសផ្លូវចិត្ត វាមិនមែនជាការប្រកួតប្រជែងជាមួយនឹងអ្វីមួយនោះទេ។

យ៉ាងហោចណាស់ ការដែលអ្នកទទួលស្គាល់ថា ខ្លួនឯងកំពុងឈឺចាប់ កំពុងទន់ជ្រាយ និងត្រូវការជំនួយ គឺជាជំហានដំបូងដែលកំពុងតែនាំឱ្យអ្នកចេញផុតពីបញ្ហានេះបានយ៉ាងរឹងមាំ៕