ទំព័រដើមទំនៀមទម្លាប់បុរាណជំនឿ“ក្រាស-កញ្ចក់” និស្ស័យ​របស់ស្រី (?)

“ក្រាស-កញ្ចក់” និស្ស័យ​របស់ស្រី (?)

តាម​រយៈ​ចំណងជើងអត្ថបទនេះ យើង​ឃើញស្រេចថាជា​ចម្ងល់នៅឡើយ។ ប៉ុន្តែ​ យើង​ឥតពិបាក​យល់​ទេ​ថា “ក្រាស” និង “កញ្ចក់”​ មាន​នាទីអ្វី ដ្បិត​រាល់​ថ្ងៃ​យើង​ប្រើ​ក្រាស​​សម្រាប់សិតសក់ រីឯប្រើ​កញ្ចក់​សម្រាប់​​ឆ្លុះ​មើលមុខ​មាត់​រាង​កាយ។ ហួស​ពីនេះកញ្ចក់​​​ក៏​ហាក់​​ដូច​ជា​ឧបមាន​​វត្ថុ​ប្រៀប​ធៀប​ឱ្យ​ឃើញ​ន័យ​ខាង​​សោភ័ណ​សម្ផស្ស​របស់​​​មនុស្ស​​ដែរ។ បើ​គេ​ចង់​និយាយ​បង្អាប់​ចម្អន់នរណា​ម្នាក់​ក្នុងន័យ​ថា មនុស្សនោះ​​រូបកាយ​មិន​ល្អ​មិន​ស្អាត យើង​តែង​ធ្លាប់​ឮ​រឿយៗ​ថា “មិន​ឆ្លុះ​កញ្ចក់​មើល​ខ្លួនឯង​”។ ជា​ការ​ពិត​ ក្រាស​និង​កញ្ចក់​ ជា​​វត្ថុ​ចាំបាច់​ក្នុង​គ្រឿង​សម្អាង​សម្រាប់​ស្អិត​ស្អាង​​រៀប​រយ​ខ្លួន​ប្រាណ​​។ ការ​ប្រើប្រាស់នេះបើ​មើល​ជ្រៅ​បន្តិច​ ​ស្រី​ហាក់​មាន​តម្រូវ​ការ​ច្រើន​ជាង​ប្រុស។ ​មនុស្ស​ស្រី​តែង​មាន​វត្ថុ​ទាំង​ពីរ​ ដាក់​ជាប់​តាម​ខ្លួន​ ទុកបង្ការ​ឆ្លុះមើល​ថែម​ថយ​រៀបរយ​​មុខ​មាត់​ឱ្យ​ស្អាត​បាត តាម​​និស្ស័យ​ជា​ស្រី។ ការណ៍​នេះ​ស្តែង​ឱ្យ​ឃើញ​ថា​ ស្រីជា​វិស័យ​ស្អាត​ស្អំ បើ​ធៀប​មើល​មក​​ប្រុស វត្ថុ​ទាំង​ពីរពុំ​ចាំ​បាច់​ណាស់ណា​ពេកឡើយ ហើយ​បើ​រំឭក​ម្តង​ទៀត​​ត្រង់​ឃ្លា​ថា “មិន​​ឆ្លុះ​កញ្ចក់​មើល​ខ្លួន​ឯង​” ក៏​ច្រើនតែ​ស្រី​និយាយ​រិះគន់​ប្រុស ជាពិសេស​ក្នុង​កុន ឬ​អក្សរ​សិល្ប៍​​​ត្រង់​ឈុត​ឆាក​សាសាងសុំ​​ស្នេហ៍ជា​ដើម។

តើ​ក្រាស ​និងកញ្ចក់​សំខាន់​សម្រាប់​ស្រីមែនឬ? ចម្លើយ​ដាច់ណាត់​ឆ្លើយ​នឹង​សំណួរ​ខាងលើពុំមាន​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ​គេ​អាច​ពិចារណា​រូប​ភាព​ខ្លះ​​ លើ​ឧទាហរណ៍មួយ​ចំនួន​ដូច​​​ជា​ ខ្លឹមសារ​ចម្រៀង​ជំនាន់​ដើម តឹក​តាង​លើ​ចម្លាក់​បុរាណ ​និង​រណ្តាប់ថ្វាយ​អមនុស្ស​ជាដើម។ ឧទាហរ​ណ៍​ទី​១ ជាចម្រៀង​ចុង​ទសវត្សទី៦០​ ដើមទី៧០ និពន្ធ​ដោយ​ព្រឹទ្ធាចារ្យ វ៉ែន សុន និ​​ច្រៀង​ដោយ​អ្នកស្រី សូរ​ សាវឿន គឺបទ “លលកវាយំ” ត្រង់​ឃ្លាថា “ស្តាយ​ក្រាស​កញ្ចក់ ស្តាយ​សក់​អ៊ុត​ថ្មី ស្តាយ​សាច់​សខ្ចី ស្តាយ​ស្រីបានគេ…”។ ឃ្លា​ខាង​លើ ប្រហែល​អ្ន​ក​និពន្ធ​​ចង់​បញ្ជាក់​ថា​ ការ​តុបតែង​ខ្លួន​និង​សម្ផស្ស​​ស្រស់​សោភារបស់​ស្រីក្រមុំ នឹង​ថម​ថ​យ ស្រក​ស្រុត​ ពេល​រៀប​ការ​មាន​ប្តីសី​ទៅមុខ ហើយ​ខកខាន​មិន​សូវ​មាន​​ពេល​ឆ្លុះកញ្ចក់​សិត​សក់​តែង​​ខ្លួន​ដូច​កាលនៅ​ក្រមុំ​។ ចំណែក​ឧទាហរណ៍​ទី២ ​ជា​ការ​សង្កេត​ចម្លាក់​អប្សរ​ ​ឬ​អ្នក​ស្រុក​ហៅ​ថា​ “ស្រីស្នំ” ជា​ស្រី​ទេព​សួគ៌ា​​​ឆ្លាក់​នៅ​​ជញ្ជាំង​ប្រាសាទ។ បើ​និយាយ​តែ​នៅ​ប្រាសាទ​អង្គរ​វត្ត ​(ស.វ.ទី​១២) ក្នុង​​បណ្តា​រូប​​អប្សរ​ជិត​ពីរពាន់​​ប្លាយ​ យើងឃើញ​​​ហោ​ចណាស់​ក៏មាន​មួយភាគ​តូច​ បង្ហា​ញ​ពី​នារី​​ទាំង​នោះ​កំពុង​តុបតែង​ខ្លួន ឆ្លុះ​កញ្ចក់ស្អិត​ស្អាង​រាង​កាយដែរ។ តាម​រយៈ​រូប​ទាំង​ទាំង​នេះ យើង​​ឃើញ​ថា​អប្សរ​ទាំងបីមាន​សម្រស់​ត្រកាល​រៀង​ខ្លួន ហើយ​ម្នាក់ៗ​មាន​​​កាន់​កញ្ចក់​ឆ្លុះ​តុបតែង​មុខមាត់ វិស័យ​ជា​មនុស្ស​ស្រី។​​

ឧទាហរណ៍ទី៣ ជាទិដ្ឋភាព​​​​ឆ្លុះ​បញ្ចាំងភាពជា “ស្រី” ក្នុង​ភព​អមនុស្ស​គឺយាយម៉ៅ និង​​យាយ​ទេព។ រូបភាពទី១ គឺយាយ​ម៉ៅ ជា​អមនុស្ស​ភេទស្រី​ដែល​ខ្មែរ​ស្គាល់ ជាពិសេស​អ្នក​ស្រុក​តំបន់ឆ្នេរ។ ចំពោះយាយ​ម៉ៅយើងដឹង​ថា ​​ដង្វាយ​ជាពិសេសគឺ​រូប​លិង្គ (រូបលេខ​៦)។ ប៉ុន្តែ​ក្នុង​នោះគេឃើញ​មាន​ដង្វាយ​សំខាន់​មួយ​ទៀត​គឺ ​គ្រឿង​ក្រអូប​ និង​​ក្រាស​ កញ្ចក់​ (រូបលេខ​៧)។ ​សូម​រំឭក​ថា ក្នុង​រឿង​តំណាល​យាយ​ម៉ៅជា​អ្នក​មាន​សម្រស់​​ស្អាត​ ហើយ​សូម្បី​​​ខ្លឹម​សារក្នុងចម្រៀង​អារក្ស​ក៏​សរសើ​រយាយ​ម៉ៅថាជាអ្នកមាន​ដែរ។ មិន​​តែ​ប៉ុណ្ណោះ យាយម៉ៅ​ត្រូវការគ្រឿងក្រអូប ប្រេង​ម្សៅ ត្រេកត្រអាល​នឹង​កាមគុណខ្លាំង។ បើពេល​បញ្ចូល​​​បញ្ជាន់រូប​​យាយ​ម៉ៅ គេ​តែង​ឃើញ​រូប​សំណង​​​​ទាញ​យក​​​ផ្កាភ្ញី​មក​ថើប និង​យក​ទឹក​អប់ ប្រេង​ម្សៅ កញ្ចក់​មក​ឆ្លុះ​ស្អិត​ស្អាង​​មុខ​មាត់​សុទ្ធ​វិស័យ​​ជា​ស្រីក្នុ​ង​ភព​មនុស្ស​ធម្មតា (រូប​លេខ៨​)។

រូបភាពទី​២ គឺ​យាយទេព ជា​អមនុស្ស​ភេទស្រីមួយ​ទៀត​ដែល​តែង​សង្កេត​ឃើញ​មាន​រូប​សំណាក​តាម​ទីសំខាន់ៗ និងក្នុង​វត្ត​អារាម។ យាយ​ទេព ក៏ជា​អ្នកមាន​ទ្រព្យ​ស្តុក​ដែរ​ ហើយ​ដង្វាយ​សំខាន់ៗមានដូចជា​គ្រឿងអលង្ការ និង​គ្រឿងក្រអូប ក្រាស​ កញ្ចក់។ យាយ​ទេព​ដែលល្បី គឺនៅកណ្តាល​ទ្រូង​ផ្លូវ​ក្បែរ​អាស្រម​នាងចេកនាងចម​ ក្រុង​សៀមរាប។ ថ្វី​បើ​រូប​សំណាកនោះជា​រូប​ព្រះ​យម​ តែអ្នកផង​ទាំងពួង​សន្មត់​ហៅយាយទេព ហើយ​តែង​ចូល​ទៅថ្វាយ​គ្រឿងក្រអូប ជាពិសេស​លាបក្រែម ម្សៅ លាបក្រចកឱ្យ​ទៀតផង។ រីឯ​រូប​សំណាក​យាយទេពដ៏ល្បីមួយទៀត គឺនៅវត្ត​យាយទេព ក្រុង​កំពង់ឆ្នាំង។ អ្នក​មាន​​ជំនឿ តែងចូលទៅថ្វាយ​គ្រឿងអលង្ការ និងគ្រឿង​ក្រអូប ក្រាស​ កញ្ចក់ ម្សៅក្រែម…ពុំ​ខុស​​ពី​យាយ​ទេព​នៅសៀមរាបឡើយ។ ការ​គោរព​បូជា​យាយ​ទេព​​បែប​នេះ យើង​ឃើញ​ស្ទើរ​គ្រប់​កន្លែង​ផ្សេងទៀតដែរ ជាពិសេស​នៅតាម​វត្ត​នានា។ ក្នុង​រូប​ខាងក្រោម ​ជា​ដង្វាយ​ក្រាស កញ្ចក់​ចំពោះ​យាយ​ទេព​ ​នៅវត្ត​​ម្កុដ​ពេជ្រ​ ស្រុក​ល្វា​ឯម ខេត្ត​កណ្តាល​។

ដោយ​ឡែក ទិដ្ឋភាព​ដែល​យើង​សង្កេត​ឃើញ​ចុងក្រោយ​គឺ ក្រាស ​និង​កញ្ចក់​ ប្រើ​ជា​រណ្តាប់​ក្នុង​កិច្ចក្រុងពាលី និងកិច្ច​ជាវ​ខាន់​ស្លា​ក្នុង​ពិធីមង្គលការ។ ក្នុង​កិច្ច​ក្រុងពាលី យើង​ដឹង​ថានាង​គង្ហីងតែង​មាន​វត្តមាន​ ដែលគេ​ត្រូវ​ធ្វើ​រូបតំណាងរំឭកឈ្មោះ។ បើតាម​យល់​ដោយ​​ស្មាន រណ្តាប់ក្នុង​កិច្ច​នេះ​មាន​ក្រាស និង​កញ្ចក់​ ទំនង​គេយល់​​ជា​ធម្មតា​ថាគង្ហីង​ជា​ស្រី​ គង់មាន​និស្ស័យ​នឹង​​គ្រឿង​ក្រអូប​ ក្រាស​ កញ្ចក់ ដូច​មនុស្ស​ស្រីដែរ ហើយ​អ្នកស្រុក​ថែមទាំង​ដាក់​សំពត់​អាវ​ជាមួយ​ផង។ ចំណែកឯ​ក្នុង​កិច្ច​ជាវ​ខ្លាន់ស្លា ដែល​ជា​កិច្ច​សំខាន់​នៃពិធីមង្គលការ យើង​ឃើញ​មាន​ក្រាសនិង​កញ្ចក់​ក៏ប្រើ​ជា​រណ្តាប់ដែរ។ ខ្លឹម​សារ​ត្រង់នេះ ប្រហែលពុំលំបាក​យល់ឡើយ ដ្បិត​កិច្ច​ជាវ​ខាន់ស្លា គឺជា​​និមិត្ត​រូប​នៃការ​ផ្តល់​តម្លៃ ផ្តល់​កិត្តិយស និង​គ្រឿង​បញ្ចាំចិត្ត​​ដល់​កូនស្រី។

សរុបមក ក្រាសនិងកញ្ចក់ ​ជា​វត្ថុ​ប្រើប្រាស់សម្រាប់​ស្អិត​ស្អាង​មុខមាត់សម្រាប់​ប្រើ​ទូទៅ។ ​ប៉ុន្តែតាម​រយៈ​ការ​មើល​ត្រួសៗខាងលើ វត្ថុទាំងពីរ​ជា​តម្រូវ​ការ​ចាំបាច់​​របស់​មនុស្ស​​​ស្រី ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ន័យ​រៀបរយ​ខ្លួនប្រាណ​ឱ្យស្អាតបាត ហើយមនុស្ស​ទូទៅ​ប្រហែល​យក​​គំនិត​នេះ ទៅភ្ជាប់​ឱ្យ​អមនុស្ស​ភេទស្រី (​ទាំងទេព និង​អ្នកតា)។ ​លើស​ពីនេះ យើង​សង្កេត​ឃើញ​ថាពុំមាន​ទេពភេទប្រុស ឬអ្នកតាណា​ត្រូវការ​រង្វាយ​ក្រាស​-កញ្ចក់ឡើយ៕

អត្ថបទដោយ៖ កញ្ញា ហៀន សុវណ្ណមរកត

- Advertisement -spot_img

អត្ថបទជាប់ទាក់ទង

អត្ថបទផ្សេងទៀត

- Advertisement -spot_img

បណ្ដាញសង្គម

18,489FansLike
191,100FollowersFollow
10,300SubscribersSubscribe
- Advertisement -spot_img
error: Content is protected !!